Algerije: de gruwel van de massamoorden
Algerije heeft het geweld nog altijd niet de rug toegekeerd. Elke dag wordt
de litanie van de moordpartijen voortgezet. Een echte volkerenmoord. Vrouwen,
kinderen, bejaarden worden met bijlen en zwaarden omgebracht. Gruwelijk!
Ik heb zelf twee jaar in Algerije gewoond en met veel pijn leef ik mee bij dit drama waaraan maar geen einde komt. Ik deel in de algemene verontwaardiging. Deze slachtpartijen zonder voorgaande doen overal protest oprijzen. De internationale gemeenschap is verplicht haar stilzwijgen te doorbreken. Als ze niet zou tussenbeide komen zou ze het verwijt verdienen geen hulp te hebben geboden aan een volk in gevaar.
De Algerijnse bevolking weet niet meer voor wie ze bang moet zijn: voor diegenen die geen gezicht hebben en met de bijl in de hand uit hun schuiloorden tevoorschijn komen, of voor de militairen die geacht worden bescherming te zullen bieden, maar waarvan men weet hoe weinig gehaast ze zijn om tussenbeide te komen waar gemoord wordt. Zowel de Islamitische groepen als de regering passen de strategie van de terreur toe. Het Algerijnse volk rouwt, iedere dag, gevangen tussen die twee. Het lijkt wel alsof de leiders het geweld nodig hebben om de maatschappij in stand te houden! Een mens vraagt zich af waarom de autoriteiten aan de Algerijnen niet de veiligheid garanderen die ze wél noodzakelijk achten voor gas en petroleum!
De internationale gemeenschap oefent druk uit op de Algerijnse machthebbers, eist een onderzoek naar de massamoorden en stuurt een zending met dit doel.
Men weet dat de Algerijnse machthebbers de Islamieten hebben uitgesloten van deelname aan het politieke leven. De democratie bestaat er slechts in schijn. De regering zoekt geen andere oplossing dan langs de weg van de repressie, en dat biedt vast en zeker geen uitweg.
Moet de oplossing niet gezocht worden via de politiek? Ligt de oplossing
niet in een echte participatie aan het politieke leven van het land? Ondertussen
gaat het lijden van het Algerijnse volk, dat nochtans zo uitziet naar de
vrede, gewoon verder.
Jacques Gaillot