Moedig, ok - maar met welk doel?
De Katholieke Kerk organiseert ontmoetingsdagen voor merdere honderdduizenden
jongeren. In de kalme augustusmaand vinden deze "Jongerenontmoetingsdagen"
plaats. Ze komen uit vele landen, enthousiast, om met elkaar in gesprek
te treden, samen te vieren, enkele dagen samen te beleven. Het aanstekelijke
charisma van paus Johannes Paulus II zal het weer schitterend doen.
Proficiat aan een Kerk die het aandurft zoveel jongeren in een feestelijk klimaat bijeen te brengen. Maar zal de Kerk evenveel moed opbrengen om te kiezen voor hen die door de wereld in de steek gelaten zijn, om zich te laten omvormen, zodat ze dààr kan zijn waar het menselijk bestaan bedreigd wordt?
We wonen in een land waar werkloosheid en uitsluiting harde realiteit zijn. Ik denk aan mensen zonder papieren, families zonder woning, werknemers die voortdurend het spookbeeld van de werkloosheid voor zich zien. En dan vraag ik me af of zulk een bijeenkomst naar déze mensen toe blijk kan geven van eenvoud en solidariteit.
Als de Kerk duidelijk dicht bij het leven van de mensen zou willen leven, en delen in hun strijd en hun hoop, welk een profetisch teken zou dat niet zijn voor de hele mensheid!
De jongeren die steeds vaker uit onze kerken wegblijven zijn vatbaar voor de eenvoud van het Evangelie en voor de houding van Jezus, die zich solidair toonde met de allerarmsten. Zou de Kerk van Frankrijk, waar deze Wereldontmoetingsdagen plaats vinden, dit werkelijk begrepen hebben? Als ik zie dat ze een beroep deed op een publiciteitsagentschap om zinnen uit het evangelie als slogans te afficheren; dat ze de organisatie van de grote vieringen aan gespecialiseerde firma's toevertrouwde; dat ze een bekend modeontwerper aanzocht om de kazuifels voor de vieringen te tekenen...
De stuwkracht die van deze Wereldjongerendagen zal uitgaan mag ons niet doen vergeten dat er zoveel enorme krachten zijn die onze Kerk afremmen en verlammen.
Zoveel vragen blijven zonder antwoord. Zoveel edelmoedigheid wordt in de kiem gesmoord. Zoveel verwachtingen worden niet ingelost. Het mag gaan over sexualiteit, over de plaats van de vrouw, over echtgescheidenen die opnieuw gehuwd zijn, over nieuwe ambtsvormen in de kerk, over een eerlijk pluralisme, over het rekening houden met een publieke opinie in de Kerk...: elke vorm van discussie is uitgesloten.
Toch blijf ik optimistisch. We zijn een nieuwe wereld binnengestapt. Het is nu een kwestie van nieuwe wegen te gaan. Overal waar ik uitgenodigd word, ontdek ik tot mijn vreugde dat de Kerk aan de basis een nieuwe geboorte kent. Ik ben getuige van creatieve krachten. De adem Gods is wel degelijk aan het werk.
(tevens verschenen in Le Monde, 8 augustus 1997)
Jacques Gaillot