Notities Onderweg: Juni 1998


 

In het justitiepaleis In een prefectuur van Parijs

Archiv Bibligraphie

Partenia in cijfers

 

 

 

 

 









Actualite





Aide

email

In het justitiepaleis

 

Voor het assisenhof in Parijs is het proces begonnen tegen een skinhead die beschuldigd wordt van moord op Brahim, een jonge Marokkaan die verdronken is in het ijskoude water van de Seine. Samen met hem verschijnen nog drie andere skins voor de rechter. Zij worden vervolgd omwille van 'het niet-verlenen van hulp aan een mens in nood'. Deze tragedie heeft zich afgespeeld in de marge van een manifestatie van het Front National op 1 mei1995.

Ik bevind me in de dicht opeengehoopte menigte in de grote zaal van het justitiepaleis. Ik ga de vriendin van Brahim groeten; zij zit op de eerste rij. Ze was mij komen opzoeken na dit afschuwelijke drama en wij zijn met elkaar in contact gebleven.

Die jonge skins hebben gehoord hoe het Front National de haat predikte. Zij zijn overgegaan tot de daad. Racistische slogans zijn diep in hen doorgedrongen en zonder aarzelen hebben ze zo gehandeld dat iemand daardoor gestorven is. Slogans die de vreemdelingenhaat aanwakkeren zijn nooit onschuldig. Uiteindelijk maken zij altijd slachtoffers.

Op dit ogenblik vieren we in Frankrijk de 100e verjaardag van de Liga van de Mensenrechten. Ik hoop dat dit proces de aandacht zal vestigen op de gevaren die van een uiterst-rechtse partij uitgaan naar de samenleving.

 

Een avond voor Tibet - Samen met boeddhistische vrienden en een jonge lama praten we over de hongerstaking van zes Tibetanen in Indië. Het gesprek laat ons niet onberoerd. De hongerstakers zijn met zijn zessen, zij staan symbool voor de6 miljoen landgenoten die het slachtoffer zijn van de Chinese onderdrukking.

Eén van die zes is zopas overgegaan tot zelfverbranding. Het is de wanhoopskreet van een volk dat reeds sinds 1959 in het verzet is.

Nog altijd gaan veel Tibetanen de weg van de ballingschap. Het kost hen bovenmenselijke inspanningen, maar zij wagen het de grens over te steken, en komen dan in kampen terecht, in Indië en in Nepal. Ze leven er in heel moeilijke omstandigheden.

Dank zij de hulp van velen kunnen de kinderen school lopen, kunnen monniken hun studies verder zetten, kunnen bejaarde mensen overleven. Kunnen allen hun waardigheid behouden.

 

 

 





Actualite





Aide

email

In een prefectuur van Parijs

 

Opnieuw bevind ik me in die zaal zonder ziel waar alle stoelen bezet zijn. Gezichten uit Afrika, China, Latijns-Amerika Blikken vol droefheid. Niemand spreekt. Stilte die de angst verbergt. Uren gaan voorbij, maar nergens valt een blijk van ongeduld te bespeuren. Het moet gezegd: die mensen-zonder-papieren zijn het wachten gewoon. Reeds maanden, jaren, hopen zij een klein stukje papier in handen te krijgen met de officiële stempel. Een klein stukje papier waarvan ze zullen blijven dromen, want daardoor zullen ze nooit meer bang hoeven te zijn, zullen ze uiteindelijk zijn zoals iedereen. Maar krijgen ze dit briefje ooit? Dat blijft onzeker.

We zijn met zijn achten die Djamel gezelschap houden. Hij is blij dat hij niet alleen is. Hij heeft niet geslapen, niet gegeten. Hij wacht.

Door de luidspreker weerklinkt zijn naam. Het beslissende moment is aangebroken. Aan het loket zit iemand die vriendelijk is, begripvol. Djamel krijgt een verblijfsvergunning voor drie maanden. Hij straalt. Het is een eerste belangrijke stap.

Op straat zwaait hij met het papiertje van de prefectuur. Hij is fier, iedereen mag het horen: "Deze keer besta ik!"

 

Christenen in weer en wind - Gemeenschappen uit verschillende hoeken van Duitsland hebben me uitgenodigd. Ze kennen elkaar niet. Maar overal vind ik bij hen hetzelfde verlangen om broederlijkheid te beleven, om te delen, dezelfde wil om op een andere manier christen te zijn, dezelfde ijver om het evangelie te beleven. Hun vrijheid van spreken is heilzaam.

Vanwaar komt dit dynamisme? Het verheugt me zulke christenen te mogen ontmoeten. Ze zijn niet onverschillig, maar ook niet onderdanig. Ze zijn ontgoocheld door de waarschuwende vingers of de afwijzende houding vanwege het Instituut. Toch zijn ze niet agressief. Ze zijn moe van het wachten op wat ze al zo lang vragen. Toch bewaren ze de hoop. Hun engagement, dicht bij hen die door onze samenleving in de steek zijn gelaten, is de bron waaruit zij levensvreugde putten.

Deze gemeenschappen, die heel goed aanvoelen waar het in het evangelie om gaat, vind je over het hele land verspreid. Zou je er dan niet van dromen ze met elkaar te 'linken', zodat ze van elkaar horen waarmee ze bezig zijn, wat hen bezielt? Ik denk aan Rimbaud die het zo mooi heeft uitgedrukt: "Ik span touwen van de ene klokkentoren naar de andere, slingers van raam tot raam, gouden kettingen van ster tot ster en ik dans!"

 

Jacques Gaillot

 

 

 






Actualite





Aide

email

Archiv :






PS: Partenia in cijfers - 1997

 

Aantal pagina's op het Internet per maand: 175

Totaal aantal pagina's op het Internet - in zeven talen: 63.875

Totaal aantal bezoekers op het Internet in 1997: 92.000

Toename van het aantal bezoekers in 1997: 22.000

Gemiddeld aantal bezoekers per maand: 7.660

Aantal e-mails voor bisschop Gaillot in 1997: 2.300

Aantal e-mails op het adres van de Webmaster van Partenia in 1997: 346